Şiir-siz-

Bu bir sürek avı aldanıyorsun .
Şimdi tüm şehir ,
Senin peşinde duymuyor musun,
Avcıların ve köpeklerinin tiz çığlıklarını?
Kaç...
Soluğunu duymayıncaya kadar kaç.
Kaç...
Kalbinin atışından başka bir şey kalmayana kadar kaç.
Sonra bir yerde dur,
Soluklan ve bekle,
Gecenin inmesini…
Bekle ;
Alkolün içine nüfuz etmesini.
Bekle ;
Kendini unuttuğun anları bekle.
Bekle ;
Adının diline dolandığı anları bekle.
Çok uzak değil biliyorsun şimdi…
Kendinden çok “kendi”n olduğun anlar…
Hadi...
Hadi geç direksiyona şimdi.
Bak giderek yaklaşıyor avcıların nal sesleri.
Dinle…
Kaç...
Sür arabayı işte şimdi ölüm-ün-e.
Sür arabayı son-suz-luğa.
Sür arabayı,
Aşkın ve varlığın sınırına…
Ne oldu?
Olmadı değil mi?
Kaçamadın değil mi?
Yakalandın bak işte…
Onlar kalbini istiyorlar bak...
Söyle kalbin var mı senin?
Bu köpekler aşkın kokusuna eğitilmiş?
Söyle hiç aşık oldun mu sen?
Artık çok geç…
Tüm yalanların vakti doldu,
Ve saatler geceyarısını gösteriyor,
Tüm prensler pinokyo oldu…
Artık çok erken…
Kaybet şimdi kalbini dizelerde,
Kaybet şimdi kendini alkol masalarında,
Kaybet şimdi bir arabanın arka koltuğunda masumiyetini...
Ne kaldı senden geriye...
Kaybet sözcüklerini ...
Ne kaldı senden geriye ...
Kocaman bir hiç...
Nesin şimdi sen?
Kimsin?
Aramıza hoşgeldin...