Ankara'ya....

Bir sevdayı ne kadar taşıyabilirsiniz içinizde.Ya da ona ne kadar zamanda veda edebilirsiniz? Sevmek için insana ne kadar süre gerekir,sevmek için insana neler gerekir? Bu tip soruların içinde yuvarlanıyorum son günlerde.Çevremde herkes bir acının içinde kıvranıyor.Benim çevremde neden acı aşkın başrol oyuncusu diye düşünmeden edemiyorum.Aklıma sen geliyorsun.Bir çocukluk sevdası olarak içime düşen ve sonra beni yok eden sen.15 yıl dile kolay.15 yıl direndim seni sevmekte.İçimdeki tüm duyguları öldürdüm seni yaşatmak için.Ama her dakikasına değdi inan bana.”Bunlar bana yaptığın yazılı tacizler” demiştin .Dün gibi kulağımda sesinin o haylaz tonu.Ne acı bir tesadüftür ki senden sonra ilk defa sevebileceğime inanadığım adamdan da duydum aynı sözcükleri Ama bu sefer yüreğime acı bir tokat gibi indi aynı sözcükler.Oysa o kadar çok şey birikmişti ki içimde ..Bilmiyordu..ona söylemesem o sözcükler beni yakıp yok edecekti bilmiyordu ... Bu yüzden her yazımın içinde bu üç noktalar gizli yine.Yine içimde söyleyemediğim kelimeleri üç noktalara mahkum ediyorum.Yine bir kış gecesinde ,Ankara'da kar yağıyor benim içime vuruyor ayazı.Nerdesin? Gel hadi...Görmüyor musun ...Sana ihtiyacım var...