ırak...

Yüreğim...Bana ilk kez böyle seslendiğin günün üzerinden asırlar geçti sanki.Şimdi bana kilometrelerce,yıllarca uzaktasın.Oysa yanındaydım,gözlerine bakıyor,kokunu içime çekiyordum.Bilirsin seninleyken tüm anları o ana sığdırmak istercesine yaşarım.Nefes bile almaktan korkarak.O anı durdurmak mümkünmüşcesine.Öylece kalıverse zaman.Hiç geçmese.Benden uzaklaştığını görmesem.Gözlerinin uzaklara baktığını.Sevmediğini artık.
Içimin kanayan yerlerini iyileştiremiyorum bugünlerde.Deniz basıyorum yaralarıma.Boş bıraktığın yerleri sözcüklerle doldurmaya çalışıyorum.Sen benden bunca gittin ya,ben kendime bile bu kadar ırak olmamıştım...